ယူတက္ရင္ရပါတယ္

ယူတတ္ရင္ ရပါတယ္ စာေရးသူ စိတ္ထဲ ေတြးမိတာေလး တစ္ခုရွိတယ္။ အားလုံးလည္း ၾကားဖူးေနၿပီးသား စကားလုံး ျဖစ္ပါတယ္။ဆရာသမားက တပည္႔ေတြကုိေျပာရင္ ငါတို႔ကေတာ႔ မိုးရြာခ်ေပးလုိက္တာပဲ။ေအး မင္းတို႔ယူတဲ႔သူအေပၚပဲ မူတည္ၿပီး မင္းတို႔ ရရွိၾကမွာပါ ဆိုတဲ႔ စကား..မွန္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာသမားေတြ မွ်ေ၀လိုက္တဲ႔ ပညာကုိ ခံယူတဲ႔
တပည္႔ေတြ အေပၚ မူတည္ၿပီး ဖလားနဲ႔ ခံယူရင္ ဖလားနဲ႔ တန္တာပဲ ရမယ္..စဥ္႔အိုးနဲ႔ ခံယူရင္ စဥ္႔ အိုးနဲ႔ တန္သေလာက္ ရၾကတာပါ။ ဒါက ပညာေရးနယ္ပယ္မွာ အမ်ားဆုံး သုံးျဖစ္ ေျပာျဖစ္တဲ႔ ဆုံးမစကားတစ္ခု အဲ႔ဒီလိုပါပဲ တစ္ျခား ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း လူမႈ႕ေရး ၊ စီးပြားေရး က အစ ကုိယ္႔ စိတ္က သေဘာထားမွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ ခံယူနိုင္ရင္ ကိုယ္ခံယူသေလာက္ ရမွာပါ…တကယ္ေတာ႔ အျမင္မွန္တယ္ ဆိုတာ အမွန္ျမင္တာပါပဲ မဟုတ္လား။ ပရဟိတ အစ ဘုရား၊ ရဟႏၱာက စာေရးသူ အပါအ၀င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပရဟိတ အမ်ားအက်ဳိးထက္ အတၱဟိတ ကိုယ္႔အက်ဳိးေကာင္းဖို႔ အတြက္ပဲ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုကိုယ္႔အက်ဳိးအတြက္ ကုိယ္ေကာင္းစားဖို႔ အတြက္ပဲ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္း ေသသြားၾကမယ္ဆိုရင္ အင္မတန္မွ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းပါတယ္ ဒါဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမလဲေရွးသူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြ လမ္းျပခဲ႔တာ အမ်ားႀကီးပါ..သူမ်ားအက်ဳိးအတြက္ နဲနဲေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ စမ္းလုပ္ၾကည္႔ပါအုံး။ရင္ထဲမွာဘယ္လုိ ခံစားလာရမလဲဆိုတာသိရေအာင္။ပရဟိတအလုပ္ကုိ ဘယ္သူစလုပ္ခ႔ဲတယ္လို႔ စာဖတ္သူ ထင္ပါသလဲ… ျမတ္စြာဘုရားက ႏုစဥ္အခါကတည္းက ပရဟိတဆိုတာကို စလုပ္ခဲ႔တာပါ..ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသင္ရိုးညႊန္းတမ္းထဲမွာ ပါတယ္…နိေျဂာဓ သမင္ႀကီး နဲ႔ သာခ သမင္ႀကီး အုပ္စုိးတဲ႔ သမင္အုပ္စုႏွစ္ဖြဲ႔ ကို သမင္သားအရမ္းႀကိဳက္တဲ႔ ဘုရင္ႀကီးက သူ႔ ပန္းျခံထဲကုိ က်ဳံးသြင္း ျခံခတ္ထားၿပီး တစ္ေန႔ကို တစ္ေကာင္စီ အလွည္႔က် သတ္စားပါတယ္။တစ္ေန႔က်ေတာ႔ သာခ သမင္ႀကီး အုပ္စုထဲက သမင္မေလးတစ္ေကာင္က ကုိယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႔ ညေနဆို ေမြးေတာ႔မယ္..ဒါေပမဲ႔ အဲ႔ဒီသမင္မေလးက ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ အသတ္ခံရမဲ႔ အလွည္႔ ေရာက္လာတယ္။အဲ႔ေတာ႔ သူ႔ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္တ႔ဲ သာခ သမင္ႀကီးကို သြားေျပာတာေပါ႔ ။သူ႔ ဗိုက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ ကေလး ေလးကုိေတာ႔ မီးဖြားပါရေစ..ေနာက္တစ္ေန႔က်မွ သူအသတ္ခံပါရေစေပါ႔။ျဖစ္နိုင္ရင္ သူ႔ကုိအျခားသမင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ဒီတစ္ရက္ အစားထိုးေပးဖို႔ သြားေတာင္းဆိုပါတယ္။ဒါကုိ သာခသမင္ႀကီးက လက္မခံပါဘူး။အဲ႔ဒါနဲ႔ နိေျဂာဓသမင္ႀကီးဆီသြားၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ႔ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။အဲ႔ဒီသမင္မေလး အစား သူအသတ္ခံပါမယ္တဲ႔။အတိုခ်ဳံးေျပာရရင္ေတာ႔ ေနာက္တစ္ေန႔လည္းေရာက္ေရာ အသတ္ခံရမဲ႔ တုံးေပၚမွာ လည္သြားဆင္းေပးထားပါတယ္. နိေျဂာဓ သမင္ႀကီးဆိုတာ သမင္အုပ္စုႏွွစ္ဖြဲ႔ထဲမွာ အေရာင္အေသြး အလွဆုံး အေတာက္ပဆုံး အေကာင္အႀကီးဆုံး ေပါ႔။အဲ႔ဒီေတာ႔ သားသတ္သမားကလည္း မသတ္ရဲဘူး..ဘုရင္ႀကီးဆီသြားသ တင္းပို႔ ..ဘုရင္ႀကီးကလုိက္လာ.. အက်ဳိးအေၾကာင္းေမး…သမင္ႀကီးက ဘုရင္ကို တရားျပ ဆုံးမစကားေတြ ေျပာ..ေနာက္ဆုံး ဘုရင္ႀကီးက သမင္ေတြအားလုံးကို လႊတ္ေပးလိုက္တယ္..ဘုရင္ႀကီးလည္း အသိတရားေတြ ရသြားေပါ႔… ဇတ္လမ္းက ဒီမွာ မဆုံးေသးဘူး… အနာခံျခင္းနဲ႔ အသာစံျခင္း ႏုစဥ္တုန္းက နိေျဂာဓ သမင္ ႀကီးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ေနာက္ဆုံး ပစိၦမဘ၀ေရာက္ေတာ႔ ဘုရားျဖစ္..သာခသမင္ႀကီးကေတာ႔ ေဒ၀ဒတၱ(ေဒ၀ဒတ္) ႀကီး ျဖစ္..အဲ႔ဒီတုန္းက ဗိုက္ႀကီးနဲ႔ သမင္မေလးက သူေဌးသမီးေလး တစ္ဦးျဖစ္ေပါ႔..ဒါနဲ႔ သူေဌးသမီးေလး အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔ မိဘေတြက အတင္း အိမ္ေထာင္ခ်ေပးလို႔ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးနဲ႔ လက္ထပ္လုိက္ရတယ္..သူေဌးသမီးေလးက မိဘေတြလက္ထက္ကတည္းက အိမ္ေထာင္မျပဳပါရေစနဲ႔ သူ႔ကုိ သာသနာ႔ေဘာင္ထဲ ၀င္ခြင္႔ေပးပါလို႔ ခြင္႔ေတာင္းတာကို မိဘေတြ ခြင္႔မျပဳလုိ႔ လက္ထပ္ခဲ႔ရတာဆိုေတာ႔ ေယာက်္ားရၿပီးေတာ႔လည္း ဇြဲမေလွ်ာ႔ပါဘူး.. သူ႔ခင္ပြန္းသည္ကုိ ခြင္႔ေတာင္းျပန္ပါတယ္..သူ႔ခင္ပြန္းကလည္း သေဘာထားႀကီးတဲဲ႔ သူဆိုေတာ႔ ရဟန္းမ ျပဳခြင္႔ေပးလိုက္ပါတယ္..ဒါနဲ႔ ေဒ၀ဒတ္ႀကီး အုပ္ခ်ဳပ္တ႔ဲ ေက်ာင္းကို ေရာက္လာ.. အဲ႔ဒီတုန္းက ဘိကၡဳနီ သာသနာက ရွိေနတာဆိုေတာ႔…ဘိကၡဳနီမ ၀တ္… ေနာက္ေလးငါးလေလာက္ ၾကာလာေတာ႔ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀တုန္းက အမ်ဳိးသားနဲ႔ အတူေနခဲ႔တာဆိုေတာ႔ ကိုယ္၀န္ပါလာတာေပါ႔..အဲ႔ေတာ႔ သူေဌးသမီး ရဟန္းမေလးကုိ ေဒ၀ဒတ္ ႀကီးက လူ၀တ္လဲခိုင္းေတာ႔တာပါပဲ..ေနာက္ဆုံးေတာ႔ သူ႔ေက်ာင္းမွာ မထားနုိင္ဘူးဆိုေတာ႔ ရဟန္းမေလး ျမတ္စြာဘုရားရွိရာ အရပ္ဆီ ေျပးရေတာ႔တာပါပဲ.. ျမတ္စြာဘုရားဆီေရာက္ ေတာ႔ လက္ခံပါတယ္..သူ႔ ဒကာမအရင္းေတြ ျဖစ္တဲ႔ ဝိသာခါေက်ာင္းအစ္မႀကီးတို႔ ကို ေခၚၿပီး စမ္းသပ္ခိုင္းတာေပါ႔ ကုိယ္၀န္လြယ္တဲ႔ အခ်ိန္ဟာ သာသနာ႔ေဘာင္ထဲ ေရာက္ၿပီးမွလား မေရာက္ခင္ကတည္းကလားဆိုတာ ကုိစစ္ေဆး ခုိင္းပါတယ္..အေျဖက ရဟန္းမေလး အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀တည္းက ပါလာတာျဖစ္ေၾကာင္း အေထာက္အထားခိုင္ လုံေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ သူ႔ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာပဲ ရဟန္းမေလးကို မီးဖြားခြင့္ ျပဳလိုက္ပါတယ္..ေနာက္ဆုံး အက်ဥ္းခ်ဳပ္ၿပီး တင္ျပရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဟိုးအရင္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာသာမက ဒီဘ၀မွာလည္း ကယ္တင္လိုက္ပါ တယ္..ရဟန္းမေလးလည္း တရားထူး တရားျမတ္ရသြားပါတယ္။ အနာခံတဲ့သူေတြရဲ႕ ပန္းတိုင္ကေတာ့ ျမင့္ျမတ္ျခင္း ဆီ ဦးတည္ၿပီး ၊ အသာစံသူေတြရဲ႕ ပန္းတိုင္ကေတာ့ ယုတ္ညံ့ျခင္းဆီ ဦးတည္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ကေတာ့ နိဗၺာန္ကို ေရာက္ရွိၿပီး ေဒ၀ဒတ္ကေတာ့ အ၀ီဇိငရဲမွာ ယခုအခ်ိန္ထိ အျပစ္ေတြ ေပးဆပ္ေနရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ရလဒ္ကေတာ့ စာ႐ႈ႕သူတို႔ ျမင္ေတြ႔ရတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္ပိုင္တာ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ အရာအားလုံးဟာလည္း မၿမဲပါဘူး။ ေသရင္ အကုန္ထားခဲ့ရမွာပါ။ အဲေတာ့ ပစၥည္း၊ ဥစၥာ ၊ပညာ ရွာေတာ့ ရွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြအားလုံးဟာ ဒီဘ၀ ၊ ဒီတသက္စာ၊ တစ္ခဏတာမွ် ရွာတာျဖစ္တယ္လို႔ သိၿပီး ရွာရင္းနဲ႔ အမ်ားအက်ဳိးကိုလည္း သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ဖို႔ မေမ့ၾကပါနဲ႔လို႔ ေစတနာေရွ႕ထားၿပီး ႏႈိးေဆာ္တိုက္တြန္းရင္း ေရႊဟသၤာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ လကာၤေလးနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

 အမ်ားအက်ဳိး ၊ ရြက္သယ္ပိုးက ၊ ခႏိုးခနဲ႔ ဆိုကဲ့ရဲ႕လည္း မဖဲ့စေကာင္း ၊ ကုိယ့္လမ္းေၾကာင္းကို စိတ္ေကာင္းႏွင့္ယွဥ္ ေရွး႐ႈႏွင္ေလာ့။ 

ေရႊဟသၤာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေမတၱာမ်ားစြာျဖင့္